moroccom - sinema ve edebiyat üzerine...

"Anna is beautiful. Beautiful enough for me. The sun hits her yellow house. It is almost like a sign from God." "Biliyorsun Jimmy, bu dünya seni silecek. Bu dünyada senin için bir yer yok. Senin gibi insanlar için,  birkaç yıl sonra, sen de  benim gibi bir gölge olacaksın."

Sinema endüstrisi günden güne farklı kamera teknikleri ve görüntü biçimlerini deniyor. Teknolojinin bu kadar ilerlediği günümüzde her yeni film izleyici için farklı bakış açılarının da yolunu açıyor.  Son izlediğim Searching te bu açıdan çok önemli. Televizyon ve radyonun önemini yitirdiği günümüzde internet veya daha da özel olarak sosyal medya en önemli iletişim aracı. Bütün farklı platformları buluşturan aynı zamanda başka kişilerle de etkileşime yol açan sosyal medya uygulamaları film üretenler için de önemli bir mecra olma özelliğini muhafaza ediyor. Bu açıdan Searching özel bir film. Filmi izlerken bir baba ile beraber kızını bulmaya yardımcı oluyorsunuz ve bu esnada "hiçbir bilgi kaybolmaz" anlayışıyla sosyal medya aracılığı ile iz sürüyorsunuz. Tüm bu sürükleyici konunun yanında sinema perdesi ya da televizyon camının yerine bir bilgisayar karşısındasınız.  Açıkçası Searching in önemli bir devrim yapacağı kanısındayım. İlerleyen yıllarda bu tarz ...

Su kaplumbağalarına bakıyorum bazen. Petshoplara götürüyorum kızları. Hüzünlü bir durum. Sonra çıkıyoruz. Hiçbirşey konuşmadan çıkıp gidiyoruz. Su kaplumbağaları var ve yapayalnızlar. İnsanlar da yalnız. İnsanlar da bir başına. Dönüm noktaları var hayatın içerisinde. Kırklar, elliler vs. vs. Geri dönülemez işler yapıyorsun ve istesen de dönemiyorsun. Petshopta ki su kaplumbağaları gibisin işte. istemediğin bir habitatta yapayalnız. İstemez miydin şimdi kumsalda en sevdiğin arkadaşlarınla olmayı. Ama burdasın ve kapana kısılmış gibisin. Ailen var. İnsanlar var etrafında ama aslında yoklar. Kırıcısın bazen. Kendine göre değilsin ama insanlarda oluşturduğun imge bu. Yıllar geçiyor bitiyor ama sen bu stabil yaşam içerisinde kaybolmaya razısın. Bir gün bir dost su kaplumbağasını sana emanet edince durup düşünüyorsun. Eski VHS kasetlerde derman arıyorsun. "Geçmişe dönsem. Oğlumla geçirdiğim güzel günlere, neşeli yıldönümlerine" En yalın gerçek senin için olm...

Ne yana baksam bomboş hayatlar. Benimki de bomboş.  Mısır tarlaları uçsuz bucaksız. Ne yaptıklarını bilmediğim bir sürü garip insan.  Küçük bir odaya ihtiyacım var sığınacak. Kimselerin olmadığı sessiz bir oda. Herşeyi unutacağım. Karnımı doyurup uyuyacağım ve hiç kimse tarafından uyandırılmayacağım. Elimde kirli izler var ama. Her lavaboya gittiğimde ne kadar yıkasam da geçmeyen kirler. Geçmişimle yüzleşmek istemiyorum ne de kimseyi görmek. Dönüşmek ve değişmek istemesem de yine birileri var ve beni istedikleri gibi yoğurup şekil verecekler. Bir oyun hamuruna dönüşüyorum rüyalarımda. Elden ele gezen bir oyun hamuru. Sonra kupkuru kalıp bir köşeye atılan. Bu mücadelem devam edecek bir pasifik adasında derken.   Taşra kapanı sarıp sarmalayacak beni. Ölmekten beter bu işte. Trompetler çalacak cenazemde. Şimdi buradayım işte. Kalabalıklar içinde kendi ıssızlığımın ise tam ortasında.

Durup düşünüyorum bazen. Odamın ortasında bir koltuk var. Oturuyorum koltuğa ve koridordan sızan loş ışıkla beraber gözlerimi kapatıp hayallere dalıyorum. Gözümü açtığımda küçük tepelerin ardından boynunu uzatan çam ağaçları görünüyor pencereden. Bulutlar selamlayıp geçiyor boz tepeyi. Aklımdan neler geçiyor hızına kendim bile yetişemiyorum. İzlediğim filmin etkisindeyim hala. Etkisinden çıkamadığım filmin ismi Burning. İşinde gücünde hayatına devam eden birinin yaşamına eskiden tanıdığı biri tekrar girerse ve sonra hayatından aniden çıkarsa neler hissedersin. Konuyu böyle özetlemek mümkün. O yıllar sonra hayatına giren kişi ya başka birini bırakıp giderse. O bırakılan veya yaşamının içerisinde bir şekilde var olan kişi senin için çok ta makbul değilse ne yaparsın? Dümdüz bir hayatın var yazar olmak istiyorsun bir şeyler karalamak. Belki de hiçbir zaman gerçekleşmeyecek bir durum bu. Olsun yazar olacağını bilmek bile güzel. Sonra ailevi sıkıntılar. Çocukluğunda bildiğin bir ins...

Öğlene yakın bir vakitte ücra bir sinemada birkaç kişiyle birlikte izledim Nuri Bilge Ceylan sinemasının son örneği olan filmi Ahlat Ağacı’nı. Babasının borçları ile yüzleşmek zorunda kalan ve döndüğü taşrada bir kitap bastırma hayali peşinde olan yeni üniversiteden mezun olmuş bir gencin(Sinan) yaşadıkları.   bir çok yayın organında ve filmin resmi sitesindeki öyküsünde konusundan genel olarak bu şekilde bahsediliyordu. (tam olarak benim cümlelerim gibi olmasa da) Film, bir camın ardında çayını hızlı bir şekilde içip bitirmeye çalışan bir genç sahnesiyle açılmakta. Çayını içer, çayın parasını masanın üzerine bırakır ve kadrajdan çıkar. Sonra Çanakkale’nin bir kaç temel değerinden biri olan Truva atının önünden geçerek ilçe minibüslerinin bulunduğu garaja gider. Film başlamıştır. Çanakkale’den çıkan otobüs bir ilçe merkezine doğru ilerlemektedir ve biz bunu yukarıdan açık ve seçik bir şekilde görürüz. O andan itibaren Nuri Bilge Ceylan Sineması’nda hep bir y...

Nuri Bilge Ceylan Cannes'da büyük övgü alan filmi Ahlat Ağacı ile ilgili olarak Milliyet gazetesinde bir söyleşi gerçekleştirmiş. Bu söyleşiden satır başlarını kendime göre kategorize ederek sizlerle paylaşıyorum. Ahlat Ağacı'na yüklediği anlam Ahlat ağacı yalnız, garip, sahipsiz bir ağaçtır. Öksüz bir çocuk gibi öyle kendiliğinden biter bir yerlerde. Çorak yamaçlarda, taşlı tepelerde bile dünyaya gelse, tutunur hayata kene gibi, bırakmaz, kimsesiz bir sokak çocuğu gibi ekmeğini taştan çıkarmasını bilir... Ahlat gerçekten de yamuk yumuk, şekilsiz, her an kavgaya tutuşuverecek gibi sinirli bir hali olan kara kuru bir ağaçtır. Doğu Demirkol'un başrol oyuncusu olarak seçilmesi Doğu’yu ilk kez Doğu Yücel’in  Facebook ’ta paylaştığı bir video ile fark ettim. Bir TV programında yaptığı kısa bir stand-up gösterisiydi. İlgimi çekince biraz daha araştırdıktan sonra, başka birçoğu gibi teste çağırdım. Sonra bir kez daha, sonra bir daha. Tipi, hayalimde canlandırdığı...