moroccom - sinema ve edebiyat üzerine...

Yorgunum. Gidecek hiçbir yerim yok. Günler birbiri ardına sıralanmış gidiyor ama her bir gün diğerinden daha da monoton. Öykülerim var biriktirdiğim yaşanmışlıklardan. Okuduklarım da oldu tabii.   Biraz da uydurduklarım.. Bir arabanın ardında devam eden bir yaşam benim ki… Yol alıyoruz. Yeni insanlar görüyoruz ve öyküler anlatıyorum. Hiçbiri ile bir kez bile diyalog kur(a)madığım binlerce insan var hafızamda. Soğuk kış gecelerinde yol kenarlarında kamp kurmuş insanlardan kendi hallerinde kasaba sakinlerine kadar bir sürü insan. Benim gibi ölmek isteyenine pek rastlamadım ama. Burası Vahşi Batı ölmek istemeseniz de sizi öldürecek o kadar çok insan var ki. Altın peşinde de ölebilirsiniz banka soygunu sonrasında da… Bazen kendinize yeni bir yaşam kurmak istediğin zaman öyle engellerle karşılaşırsınız ki o kurşunu beyninize sıkarsınız. Uzun ve sert geçer yolculuklar. Bu yolculuklarda sevebileceğiniz birilerine de rastlayabilirsiniz. Aşık olmak ister insa...

Modern dünya bu işte. Bizi sürüklüyor. Önümüzde yaşanan lümpenlikler, nobranlıklar ve sıradanlıklar. Alışıp gidiyoruz. Akıntıya karşı kürek çekmenin de bir anlamı yok. İşte, okulda ya da evde. Gözümüzün önünde bir sürü tuhaf olaylar. Kanıksıyoruz artık belki de. Sesimiz çıkmıyor. Tepki vermiyoruz. Tüm bunların bir anlamı olmalı diyerek ruhumuza menfez açmak istiyoruz. İnsanlara dertlerimizi açarak yaralarımıza merhem sürmelerini istiyoruz. Ruh yaralarını kapatacak devasa merhemler olmalı lakin bulamıyoruz böyle şifa verenler. Kapandıkça kapanıyoruz içimize. Sesimiz soluğumuz kesiliyor. Bir kapana kısılmış gibi de hissediyoruz. Modernizmin keskin yaralar açan saldırılarına karşı geleneğin bir çözüm getirmemesi daha da hasta ediyor bilincimizi. Ruhumuzun çatısına çıksa biri ve antenin ucuna şöyle bir dokunuverse tamam olacak her şey ama olmuyor işte. Hep karlı bir ekranı var artık. Sınırlar ihlal edildikçe şiddetin dili daha da artıyor. Muhatap olacak birilerini de bulamadıkç...